مستی هم درد منو دیگه دوا نمیکنه

بستنی که برای امیرعباس خریدم رو به زور تو کیفم جا می کنم؛ فکرم پیش چیدن جنسای جدیده و اینکه چقدر کار دارم اما آرامش آهنگ پرتم می کنه تو رویاهام...تصور می کنم کنارشم و آهنگو باهاش میخونم :

گرمی مستی میاد توی رگهای تنم می بینم دلم میخواد با یکی حرف بزنم کی میاد به حرفای من گوش بده آخه من غریبه هستم با همه یکی آشنا میاد به چشم من ولی از بخت بدم اونم غمه ولی از بخت بدم اونم غمه مستی ام درد منو دیگه دوا نمیکنه غم با من زاده شده منو رها نمیکنه منو رها نمیکنه منو رها نمیکنه

خسته از هر چی که بود خسته از هر چی که هست راه میافتم که برم مثل هر شب مست مست باز دلم مثل همیشه خالیه باز دلم گریه تنهایی میخواد بر میگردم تا ببینم کسی نیست می بینم غم داره دنبالم میاد مستی ام درد منو دیگه دوا نمیکنه غم با من زاده شده منو رها نمیکنه

به روسری که از سرم افتاده بی اهمیتم دلم میخواد نسیم خنک لابلای بافتی که روی شونه م افتاده بپیچه؛ قدمامو چپ و راست برمیدارم دلم بازی میخواد دوباره آهنگو میخونم یهو صدا بلندی به گوشم میرسه: الله اکبر...

به مردم روی پشت بوم نگاه می کنم، شالمو درست می کنم، قدمامو درست برمیدارم و صدای هایده رو قطع می کنم؛بی خیال تو؛ بی خیال رویاهام....

اگه مستی هایده رو گوش کردین حتما همونیو دانلود کنین که اولش شعرو حالت دکلمه میخونه؛ پیدا نکردین تل و واتساپ بیاین بفرستم اون مزه ش فرق داره

کابوس های یک رویا...